Vastbinden patiënt beperkt

October 5th, 2009

AMSTERDAM – Vanaf 2011 verbiedt de Inspectie voor de Gezondheidszorg het gebruik van de Zweedse band in verzorgingshuizen en verpleeghuizen. Vorig jaar alleen al zijn acht mensen, overleden – gewurgd of gestikt – doordat ze met zo’n band in bed lagen vastgebonden.

‘Zweedse band? Abbah!’ roept een jolige poster in de hal van verpleeghuis Jan Bonga, Geuzenveld. Verpleegkundigen van verscheidene tehuizen kregen deze week te horen wat ze dan wél moeten doen, als die Zweedse band niet meer mag.

Trouwens: ook andere ‘vrijheidsbeperkende maatregelen’ moeten minder vaak worden toegepast, zoals het verpleegdeken – deken met mouwen erin – en het bedhek: hekken naast het bed, zodat de patiënt er niet zo snel uitvalt.

Leidinggevende Corry van Montfoort: ”Tot dertig jaar geleden, werd die band heel snel gebruikt. Een patiënt was onrustig, de dokter kwam erbij, en hup, de band werd aangebracht. Maar je moet bedenken wat het met die mensen doet.”

Tegen de klas: ”Stel, een dementerende mevrouw komt bij je binnen. Ze weet niet waar ze is, ze wordt achtergelaten, snapt niet waarom, en wordt onrustig. De volgende dag weet ze weer niet waar ze is. Heel verwarrend voor haar. En dan wordt ze soms ook nog vastgebonden, wat ze ook al niet begrijpt.” Het is duidelijk: vastbinden (of: fixeren in zorgjargon), lost niks op. ”Het maakt patiënten alleen maar onrustiger.”

‘Dan heb je echt een gigaprobleem’

En als iemand dan wel gefixeerd wordt, moet eens in de zoveel tijd worden bekeken of dit nog steeds nodig is. Van Montfoort: ”Als iemand stikt, moet niet alleen de dokter bij de inspectie komen, maar ook diegene die nachtdienst heeft gedraaid. Jullie dus. En als de inspectie hoort dat iemand al een jaar vastgebonden moet slapen, omdat dat ooit zo is afgesproken… Dan heb je echt een gigaprobleem.”

Maar wat mag dan wel? Sommige patiënten gaan echt ‘tekeer’, geeft Van Montfoort toe. Dankzij nieuwe technieken, sensoren, kunnen verplegers in de gaten houden of iedereen nog wel in bed ligt. ”Dan gaat je pieper af zodra iemand gaat spoken in de gang.” Andere oplossing: een ‘tentje over het bed’. Patiënten voelen zich veiliger, geborgener, en reageren minder snel op prikkels.

Vastbinden in bed gebeurt niet zo heel vaak meer. Maar de bedhekken zijn populair, blijkt onder de verplegers. Ook gevaarlijk, vindt van Montfoort. ”Die hekken zijn voor jezelf. Jíj hebt het gevoel dat een patiënt veilig ligt. Maar een jong dementerende of een verstandelijk gehandicapte kan er zo uitklimmen en als ze dan vallen, vallen ze van grotere hoogte.” Aan de verplegers de taak om minder te binden. En dat in een beroep waar vaak al te weinig personeel is, en de werkdruk hoog. ”Het is begrijpelijk dat je soms naar dat soort maatregelen grijpt, zeker als het je altijd zo geleerd is.”

Toestanden als bij psychiatrische instellingen hebben ze niet in de verpleeghuizen. ”Maar die man die is overleden in de isoleercel, lag óók vastgebonden met een Zweedse band,” aldus Van Montfoort. ”Bij de psychiatrie zal het minder snel veranderen, die kunnen soms echt niet anders. Maar je moet altijd beseffen welke consequenties vastbinden heeft.” (MAAIKE SCHOON)

Source: http://www.parool.nl/parool/nl/224/Binnenland/article/detail/221924/2009/03/19/Vastbinden-patient-beperkt.dhtml

zp8497586rq